SSD crash en de gevolgen

Ssd’s hebben grote voordelen ten opzichte van harde schijven. Een ssd bestaat uit geheugenchips voor data, in plaats van een harde schijf met fysieke glasplaten die op hoge toeren ronddraaien. Ze zijn bliksemsnel en verbruiken veel minder energie. Een jaar of tien terug begon ik met mijn eerste, in mijn toenmalige Windows-pc. De ssd werd als bootschijf ingezet, met een aantal schijven ernaast voor grote bestanden (zoals foto’s en video’s). Dat ging lange tijd goed, tot de ssd ineens fouten ging vertonen, wat tot vele blauwe schermen leidde. Ik kon er nog net een kopie van maken voor hij het definitief begaf.

Iets vergelijkbaars overkwam mij vorige week. Enkele jaren geleden heb ik een 1 TB ssd in mijn iMac ingebouwd waar het primaire besturingssysteem op stond. Daarnaast heb ik nog een tweetal externe schijven in RAID (2x en 2x 6 TB). Kort voor de jaarwisseling vertoonde mijn Mac vreemd gedrag; hij kwam soms niet meer uit de slaapstand en na het opnieuw starten was ik alle data in het werkgeheugen kwijt. Mijn mail werd corrupt en moest iedere keer opnieuw opgebouwd worden en zelfs Chrome kon de openstaande tabbladen niet meer herstellen. Het was een gok, maar ik had het vermoeden dat het aan de ssd lag, hoewel ‘schijfbeheer’ geen grote fouten ontdekte.

Ik had dus al een nieuwe ssd besteld toen de computer ineens niet meer wilde opstarten. Dat is ernstig, want dit is mijn primaire werksysteem waar ik praktisch alles op doe – van research tot boeken maken. Gelukkig stond mijn belangrijkste data dus wel op externe schijven, dus daar kon ik gewoon bij – bijvoorbeeld met mijn MacBook Pro. Maar uiteraard was die niet zo compleet ingericht als mijn werksysteem met alle essentiële programma’s, fonts en instellingen (ik had niet voor niets een ssd van 1 TB).

Backup terugzetten

Een tweede geluk was dat ik een volledige backup had van mijn iMac dankzij Time Machine (op basis van een externe 1 TB schijf die altijd aangesloten is en dus automatisch incrementele backups maakt). Dat schijven vroeg of laat uitvallen is immers een zekerheid, dus ik heb meerdere actieve backups. De vervangende ssd was nog niet binnen, dus aanvankelijk probeerde ik de oorspronkelijke ssd te ‘repareren’. Dus formatteren, op fouten controleren en vervolgens kijken of ik via de Time Machine de oorspronkelijke data er weer op kon zetten. Wellicht was het een softwareprobleem dat op een bepaald moment ontstaan was, dus koos ik ervoor op een backup terug te zetten van het moment dat er nog geen problemen speelde.

Zo’n backup duurt een paar uur, dus helaas kwam ik er pas de volgende dag achter dat het terugzetten niet gelukt was. Dit bevestigde min of meer dat er iets serieus mis was met de ssd (een Crucial MX300 1 TB). Later die dag arriveerde een nieuw exemplaar en het terugzetten van de backup lukte toen wel. Dit was nog even lastig, want de nieuwe ssd was extern aangesloten en MacOS gaf aanvankelijk geen optie om een backup van een aantal dagen eerder terug te zetten, maar toonde simpelweg de laatste backup. Dat was niet handig, want die backup bevatte dus corrupte data door schrijfproblemen van de ssd.

En even snel de nieuwe ssd inbouwen was geen optie, want daarvoor moet het volledige scherm van de iMac gedemonteerd worden. Dat heb ik eerder gedaan, maar om alles weer in elkaar te zetten heb je op maat gemaakt dubbelzijdig tape nodig (besteld, maar nog niet ontvangen). Via thunderbolt of usb 3.0 kan het besturingsysteem overigens prima op een externe schijf staan (het werkt een fractie trager – maar goed werkbaar).

Uiteindelijk lukte het en draait het systeem nu weer als een zonnetje (maar dus wel vooralsnog via een externe ssd). De oorspronkelijke ssd zit nog steeds in het systeem en deze kon ik nu wat beter bestuderen. Een analyse met DriveDx (zie screenshot hieronder) bevestigde inderdaad dat er schrijf- en leesproblemen zijn – fataal zelfs. Dat maakt me toch wel wat huiverig voor ssd’s. Dit namelijk in totaal al de derde keer dat een ssd in een van mijn systemen uitvalt. Twee maanden geleden was een ssd in een Windows-pc (die ik gebruik voor games) van de ene op de andere dag dood. Hij is niet meer te benaderen, niet onder Windows, niet onder MacOS en ook niet onder Linux. Alle data was weg.

TLC geheugen

Alle moderne ssd’s gebruiken tegenwoordig ‘TLC’, wat staat voor tripple level cell. Het is een slimme manier om een enkele cel op meerdere manieren te beschrijven met data – feitelijk driedimensionaal. Die techniek heeft als risico dat ssd’s mogelijk minder lang meegaan. De cellen van een ssd zijn immers maar een beperkt aantal keren beschrijfbaar en moeten actief gehouden worden. In principe zou de controller van de ssd dat moeten regelen door verdachte cellen te blokkeren en de data te verhuizen naar gezonde cellen. Dat gaat ten koste van de opslag, al valt dat in de praktijk mee. In mijn geval kon die controller uitval blijkbaar niet voorkomen en kwam er ook geen waarschuwing. Blijkbaar zijn goedkopere ssd’s en controllers wat minder betrouwbaar, althans dat is vooralsnog mijn persoonlijke conclusie. Waar een harde schijf begint te tikken, is het bij een ssd blijkbaar ineens afgelopen. Daar moeten meer mensen last van gehad hebben – mogelijk met definitief verloren data als gevolg.

Opnieuw activeren

Overigens was ik er nog niet helemaal met het terugzetten van een backup. Er traden ook nog wat softwarematige complicaties op. Zo dacht Microsoft Office dat de backup een nieuw systeem betrof (was er was fysiek een andere schijf). Of ik dus even opnieuw wilde activeren, wat vervolgens niet lukte omdat Microsoft vond dat het maximaal aantal licenties verbruikt was (je mag hem op twee systemen gebruiken; het ene systeem was ‘dood’ en het andere is mijn MacBook). Telefonisch activeren lukte ook niet en zelfs met medewerker niet, want er was op dat moment een storing. Gelukkig kon ik doorverbonden worden met een internationale afdeling, waar het probleem opgelost werd.

Adobe Creative Cloud mag ook maar op twee systemen gebruikt worden, maar deze was blijkbaar iets minder kritisch (of zit simpelweg veel beter in elkaar), want ik kreeg geen melding dat er teveel versies actief waren. In dat geval biedt Adobe overigens de mogelijkheid om de licentie van een bepaald systeem in te trekken, dus dat zou oplosbaar zijn.

Tot slot raakte mijn backupsoftware, BackBlaze, in de war. Deze maakt een kopie in de cloud van al mijn actieve data (circa 6 TB). Deze constateerde dat er iets niet klopte. Op de backup stond data die nieuwer was dan op mijn systeem. Dat klopte, want ik had immers een backup van een paar dagen eerder teruggezet. Het gevolg was minder fijn: de backup moest opnieuw. Althans, de backup van de opstartstchijf (1 TB). Het lijkt er op dat de software wel ziet dat mijn externe schijven nog steeds in orde zijn. Anders had ik 6 TB aan data opnieuw moeten uploaden en zelfs met een snelle kabelverbinding duurt dat maanden.

Backup, backup, backup

Hoe dan ook; ik ben weer up-and-running. En het blijkt maar weer opnieuw hoe belangrijk backups zijn en dat je geen oneindig vertrouwen moet hebben in opslagmedia – harde scijf of ssd. Time Machine heeft zich opnieuw bewezen en ik ben ook blij dat ik mijn belangrijke data op externe schijven heb bewaard (RAID 1 mirror), zodat ik daar altijd bij kan.

Ik kocht een tweedehands Macbook Pro uit 2015. Waarom geen nieuwe?

Rubriek: Opinie | 7

Apple blinkt niet uit met een consistente filosofie over wat haar gebruikers willen. Op het ene moment is het ‘courage’ om de koptelefoonaansluiting op de iPhone 7 weg te laten, maar op alle andere nieuwe producten gewoon nog te behouden. En op het andere moment sloopt Tim Cook alle aansluitingen weg op de Macbooks om deze te vervangen door usb-c. Die aansluiting is weliswaar veelbelovend, maar het gaat nog jaren duren voordat alles een usb-c aansluiting heeft. Zelfs Apple’s gloednieuwe iPhones en iPads hebben geen usb-c en zijn daardoor met geen mogelijkheid aan te sluiten op de Macbook Pro van 2016 en 2017. Dat is niet alleen onlogisch en inconsistent, het is gewoon een klantonvriendelijke strategie.

Kopers van de nieuwe generatie Macbook Pro kunnen daardoor niet anders dan allerlei adapters, opzetstukjes en hubs kopen – en continu met zich mee te slepen. Voor een ultra lichtgewicht als de 12″ Macbook valt daar iets voor te zeggen. Die koop je vanwege zijn lage gewicht en geringe omvang, zodat je hem makkelijk kunt meenemen. Anders is er nog de goedkopere Macbook Air, die ook vrij compact is en relatief betaalbaar bovendien. Maar Apple’s fetish voor superdunne producten heeft nu ook de Macbook Pro bereikt – een apparaat bedoeld voor professionals, die daar alles mee willen kunnen doen.

De nieuwe generatie weegt amper 1,4kg – dat is zeker een prestatie, maar niet zonder gevolgen. Je mist alle aansluitingen die vandaag de dag gebruikt worden: usb, hdmi en een sd-kaartslot. En ik zelf mis de oude Thunderbolt-poorten ook, want daarin heb ik flink geïnvesteerd toen Apple claimde dat dit de toekomst was. Dan heb ik het nog niet eens over de magnetische magsafe-kabel waarmee Apple Windows-gebruikers, die struikelden over kabels, zo goed kon presten. Als je mobiel wilt, koop je een ultrabook als de Macbook. Wil je er serieus op werken, op kantoor én onderweg, dan koop je de Pro-versie. Tot nu dus.

Deze aansluitingen van de Macbook Pro zijn op het 2016- en 2017-model op één na (de koptelefoon) allemaal verdwenen

Andere verschillen

Los van het feit dat alle normale aansluitpoorten zijn verdwenen, moest ook het toetsenbord het ontgelden. De toetsen zitten dichter op elkaar en zijn een stuk platter. Het viel mij in de praktijk nog mee, maar het oude toetsenbord typt gewoon prettiger. Het nieuwe is bovendien een stuk lawaaieriger. Er is ook minder ruimte voor accu’s, dus is de capaciteit afgenomen (al claimt Apple dat dit met slimme software in de praktijk wel meevalt). Het touchpad is zo groot geworden dat het onmogelijk is om je polsen er niet op te laten rusten tijdens het typen. Het enige dat overblijft zijn een nieuwe processor en een fantastisch helder scherm. Maar weegt dat op tegen de nadelen?

Al sinds de introductie van de nieuwe Macbook Pro 2016, wist ik dat ik deze niet ging kopen. Ik had nog ijdele hoop dat Apple haar fouten zou inzien en het 2017-model wat extra poorten zou geven. Al was het maar één usb-poort, dat simpelweg onmisbaar is in de dagelijkse praktijk. Ook de nieuw geïntroduceerde touch bar vond ik niet overtuigend. Leuk, dat wel, maar alles valt of staat met de ondersteuning van derde partijen voor hun software en dat houdt niet over. Er zijn wel tooltjes waarmee je zelf functionaliteit kunt toevoegen, maar dan moet je er wel serieus moeite voor doen.

Maar belangrijker was dat ik op mijn reguliere werksysteem, een iMac, geen touch bar heb. Ik zou de functionaliteit dus nooit volledig op kunnen nemen in mijn workflow. Het enige dat ik wel erg kon waarderen was de vingerafdrukscanner – touch id – die zat alleen op de versie met de touch bar en die begint bij 2000 euro. Met de nieuwe Macbook Pro biedt Apple haar klanten geen keuze; je kunt kiezen uit dun, dunner, dunst met minimale opties. Vooral in het veeleisende Pro-segment is dat ongehoord (laten we het maar niet hebben over de Mac Pro die sinds 2013 al geen update meer heeft gehad).

Mijn Macbook Air uit 2014, die ik zakelijk onderweg gebruik, trok het niet echt meer. Hij deed het op zich nog prima, maar het werkgeheugen van 4GB zat snel vol door mijn multitaskende werkzaamheden. Het geheugen uitbreiden was geen optie, want dit zit vastgesoldeerd. Met handige hulpmiddelen (zoals Dr. Cleaner) en het gebruik van Safari in plaats van Chrome ging het nog net, maar het hield niet over. Bovendien geef ik regelmatig presentaties en dan is hdmi toch wel erg fijn om standaard te hebben. Daarvoor gebruik ik – jawel! – een adapter, maar het gevaar daarvan is altijd dat je hem vergeet mee te nemen of kwijt raakt en dan dus niets kunt.

Terug naar Windows?

Een nieuwe laptop werd dus noodzakelijk en daarbij heb ik alle opties overwogen, inclusief een terugkeer naar Windows. Gezien mijn workflow was dat laatste niet echt wenselijk. Het kan, maar je loopt toch regelmatig tegen kleine problemen aan omdat de onderlinge compatibiliteit niet 100% is (dat had ik vanuit de praktijk ondervonden in de tijd dat ik hoofdzakelijk Windows gebruikte, met een Macbook Pro voor onderweg). Maar het Apple ecosysteem was nu met de nieuwe Macbook Pro wel een stuk onaantrekkelijker geworden. Ook al omdat de allergoedkoopste Macbook Pro nog altijd 1500 euro kost (straatprijs € 1350) en je al snel bij de versie met touch bar terecht komt (straatprijs € 1850). Bij dat laatste moet je dan ook nog de talloze dongles bij optellen, want die zijn simpelweg noodzakelijk (het is eigenlijk bizar dat Apple deze niet standaard meelevert aangezien je niet eens een iPad of iPhone kunt aansluiten). En als je 2000 euro gaat uitgeven, kun je je ook afvragen of bijvoorbeeld 8 GB werkgeheugen dan wel genoeg is (om niet over een paar jaar weer tegen hetzelfde probleem aan te lopen, terwijl je wel de hoofdprijs hebt betaald).

2015-versie

Los van de terugkeer van Windows, was er nog een andere optie: een oude Macbook Pro kopen, uit 2015. Dit model weegt met 1,7kg iets meer dan de nieuwe versie, maar is wel voorzien van alle mogelijke aansluitingen (2x usb 3.0, 2x thunderbolt, 1x hdmi, 1x magsafe en een sd-kaartslot). Nieuw zijn deze modellen echter vrijwel niet meer te vinden en als dat al wel het geval is, betaal je er minstens evenveel voor als de nieuwe Macbook Pro van 2017. Tweedehands zijn ze ook schaars en zijn de prijzen ook niet mals. Zo werkt vraag en aanbod – blijkbaar ben ik niet de enige die op zoek is naar het oude model. Toch lukte het me uiteindelijk; ik vond bij een winkel een tweedehands exemplaar met BTW (dat laatste is zakelijk erg handig).

Het kan zijn dat ik vroeg of laat toch niet ontkom aan een Mac met alleen maar usb-c aansluitingen. Maar als dat zover is, denk ik dat usb-c zo ongeveer de standaard is geworden, zodat ook smartphones, iPads, beamers, usb-sticks en tv’s ermee zullen werken. Tot dat moment, ben ik nu voorlopig in ieder geval uit de brand. Ik snap best dat je als groot bedrijf af en toe pijnlijke keuzes moet maken. Als daar een goede, consistente filosofie achter zit, is dat wel uit te leggen. Als dan ook nog het leed verzacht wordt, door bijvoorbeeld zelf adapters mee te leveren voor apparatuur (van het eigen merk) dat uit de doos niet met nieuwe aansluitingen werkt (zoals bijvoorbeeld is gedaan met de ontbrekende koptelefoonaansluiting van de iPhone 7) dan is dat verdedigbaar.

Maar Apple lijkt nu voor een grote groep ‘professionals’ te beslissen dat deze een zo dun en licht mogelijke laptop willen zonder aansluitmogelijkheden. Dat is op zich al vreemd, het is nog vreemder dat men deze groep helemaal geen keus biedt. Op het grotere 15″ model was bijvoorbeeld prima ruimte geweest voor extra aansluitingen. Maar het meest stoor ik me nog aan de inconsistentie (geen koptelefoon op de iPhone, wel op alle andere producten, usb-c op de Macbooks, maar niet op alle andere producten, etc.). Voorlopig hoef ik me daar even niet meer druk om te maken, maar ik blijf het nauwgezet volgen. Als Apple niet wat consistenter wordt, sluit ik een terugkeer naar Windows (of overstap naar Linux) niet meer uit.

De foto belicht: drone-panorama van Kreta

Rubriek: De foto belicht | 0
Een panorama op basis van drie losse foto’s (1/300e sec | f/2.2 | ISO 100 | 26mm | RAW)

Fotografie verandert. Camera’s veranderen. We fotograferen en filmen niet alleen maar met fotocamera’s, maar ook met smartphones, actiecamera’s en drones. Toen ik in november de DJI Mavic Pro in handen kreeg, was ik bijna op slag verkocht. Deze drone was vrijwel net zo goed als de Phantom 4, maar dan supercompact en licht. Hij is inklapbaar zodat hij in iedere tas past. Nadat ik na mijn review bij Tweakers de aanschaf nog even afgehouden heb (mede vanwege leveringsproblemen) ben ik in februari toch overstag gegaan. Hij zou ideaal zijn om te experimenteren met fotografie uit de hoogte op Kreta, waar ik afgelopen week was. Ik heb een aantal foto’s op Instagram geplaatst, maar over de bovenstaande ben ik het meest te spreken.

Allereerst omdat deze locatie een gebied betreft waar ik al een paar keer eerder ben geweest (het schiereiland Kalydon nabij Elounda), maar ook omdat ik de verwachting had dat hier vliegen mooie plaatsjes zou opleveren. Ik ben nog een redelijke beginner en ik stuur mijn drone liever geen kilometers ver weg (wat overigens wettelijk gezien ook niet mag, omdat je hem moet kunnen zien). In dit geval vond ik de afstand van een kilometer wel ver genoeg.

Iets anders dat het extra leuk maakte, was dat ik van te voren een bepaalde locatie voor mezelf in gedachte had, maar daar vanwege het gebrek aan een beloopbaar pad niet kon komen. Maar de drone natuurlijk wel… 🙂

 

Eigen webwinkel: Lees.nl

Rubriek: Algemeen, Zakelijk | 0

alle boeken-v2

Ik ben nu 11 jaar (fulltime) ondernemer. En zelfs 17 jaar als ik het parttiime deel volledig meereken. Toch is het in al die tijd nog niet eerder bij me opgekomen om een webshop te openen. Ja, ik heb er meerdere keren over nagedacht, maar de rompslomp en krappe marges (in het geval van bijvoorbeeld elektronicaproducten) hebben me altijd tegengehouden. Toch is het nu zover. Lees.nl is sinds eind maart actief. Een webshop met een select aantal boeken. Met name digitale boeken, maar ook een aantal fysieke die ik uit eigen voorraad verkoop. Natuurlijk met BTW (6% en 21%) en ook met de bijbehorende verzend- en transactiekosten, die overigens niet doorberekend worden.

In diezelfde maand ben ik ook begonnen met boeken in eigen beheer uit te geven, via Uitgeverij Sycorax. Het betreft een viertal boeken in druk, die aan webwinkels en fysieke boekwinkels geleverd worden via Centraal Boekhuis. De stap naar een eigen webshop werd toen heel klein, want de producten lagen letterlijk op de plank.

Maar ik gebruik Lees.nl momenteel vooral voor de digitale versies van die boeken, die in die vorm nergens anders te koop zijn. Voor digitale boeken geldt namelijk geen vaste boekenprijs. Als je ze zelf verkoopt, kun je dus ook zelf met de prijzen spelen – bijvoorbeeld met tijdelijke aanbiedingen of bundels. Je kunt ze ook via andere (web)shops verkopen, maar deze winkels zijn dus ook vrij om met de prijs te spelen.

Momenteel zijn een viertal (binnenkort vijftal) boeken van mijzelf te koop via Lees.nl. En daarnaast ook vier boeken van Kees Krick.

Lees.nl is nu live en de eerste reeks verkopen zijn achter de rug. Het is een klein begin, dat langzaam verder zal worden uitgebouwd.

 

Van auteur naar uitgever: vier boeken in eigen beheer

Rubriek: Zakelijk | 0

PrintVanaf vandaag ben ik, naast mijn andere activiteiten, formeel uitgever geworden. Ik heb zojuist het akkoord gegeven voor de distributie van twee nieuwe boeken en twee anderen volgen spoedig. De eerste titel betreft ‘Van pc naar Mac‘ dat voor het eerst uitkwam in 2009 en waarvan vier verschillende edities en meerdere drukken zijn verschenen. Hoewel ik op de basis van het oude boek voortborduur, is de inhoud grondig vernieuwd. Iets waarvoor ik niet alleen moest (her)schrijven, maar ook de opmaak onder handen moest nemen in Adobe InDesign – een programma dat tot voor kort nog een mysterie was, maar waar ik nu redelijk goed mee uit de voeten kan.

Ook de cover heb ik zelf ontworpen en vormgegeven. Het boek richt zich op voormalige Windows-gebruikers en mensen die nog niet zo lang met een Mac werken en bekijkt het OS X besturingssysteem door ‘pc-ogen’. Wat is het equivalent van control-alt-delete, hoe (de)installeer je programma’s en hoe krijg je bijvoorbeeld accenten op een letter? Maar daar stopt het uiteraard niet. Zo goed als alle verschillen (en overeenkomsten) worden behandeld, inclusief door Apple meegeleverde OS X software. Bij het boek hoort ook een site die al sinds het prille begin in de lucht is, maar die nu vernieuwd is. Het boek wordt op dit moment gedrukt en zal begin maart in de boekwinkels liggen.

Het tweede boek is iets minder spannend. Dat betreft het eerder in 2013 uitgebrachte boek ‘Fotograferen met een Canon 700D‘. De inhoud is grotendeels hetzelfde, al heb ik wel zaken wat geactualiseerd. Ook in dit geval heb ik zelf de cover gemaakt. Verder zijn de lettertypen (noodgedwongen) gewijzigd, aangezien daar copyright op rust. In feite is dit boek een tweede druk van het origineel, met een aantal aanpassingen en onder de vlag van een andere uitgever. Dit boek is vanaf vandaag beschikbaar.Print

Een derde en vierde boek is in de maak, maar de titels houd ik nog even geheim. Eén boek zal half maart uitkomen en het tweede in april. Tevens heb ik inspiratie voor nog een tiental boeken, maar dat kost tijd, veel tijd. Dus moeten er keuzes gemaakt worden. Zeker als je naast auteur ook nog opmaker, fotograaf, uitgever en regelneef bent, want bij het produceren, drukken en distribueren van boeken komt heel veel kijken.

Meer informatie is te vinden op de uitgeverssite ‘Uitgeverij Sycorax‘. De gedrukte boeken en eBooks zijn ook te koop via Lees.nl.

De foto belicht: het strand van Zuid-Portugal

Rubriek: De foto belicht | 0
Portgual_ILCE-7RM2_DSC06523_ISO 1250
Sony A7R II met FE 24-240mm | 230mm | 1/250e | f/11 | ISO 1250

Afgelopen weekend zat ik eventjes in Portugal. Het was een beetje apart weer, dat ook nog eens iedere 15 minuten compleet veranderde. Bewolking, zon, regen, storm, donkere wolken, blauwe lucht, hoosbui, etc. Ondanks dat was het continu zo’n 17 graden en dat was toch wel even lekker. Dat betekent in ieder geval dat je je jas niet continu aan hoeft te hebben en dat is in februari wel erg fijn. Er was zelfs een moment dat ik een paar uur serieus heb kunnen zonnen. Maar voor het overige was het weer erg wisselvallig. Dat heeft nadelen, maar zeker ook voordelen. De drie foto’s op deze pagina zijn een voorbeeld van het laatste. Het was bewolkt en aan de horizon zelfs zwaar bewolkt (met regen). Toch had de zon een klein gaatje in het wolkendek gevonden en dat licht dat rechtstreeks scheen op het stadje Monte Gordo – op dat moment enkele kilometers bij mij vandaan. Dat leverde een bizarre foto op, zelfs zonder enige vorm van beeldbewerking. Het toeristische stadje was fel verlicht, de achtergrond was donkerblauw door de regenwolken en het strand op de voorgrond was ook vrij donker (in de bovenstaande foto is het strand iets opgelicht).

Portgual_ILCE-7RM2_DSC06503_ISO 160
Sony A7R II met FE 24-240mm | 24mm | 1/60e | f/13 | ISO 160

Van veraf zag het er nog vreemder uit: de voorgrond behoorlijk donker, het stadje nog steeds fel verlicht en boven de donkere wolken een fraai blauw wolkenspel. Het was echt een surrealistisch geheel.

Op de laatste foto, scheen de zon ook eventjes op het strand. Een eenzaam wolkje maakt het geheel hier af.

Portgual_ILCE-7RM2_DSC06527_ISO 320
Sony A7R II met FE 24-240mm | 77mm | 1/90e | f/11 | ISO 320

De foto belicht: de slavenhuisjes op Bonaire

Rubriek: De foto belicht | 0
Slavenhuisjes_Canon EOS D30_IMG_8355_ISO 200
Canon EOS D30, 45mm (eq) | 1/500e | f/11 | ISO 200

Dit is een van mijn oudste digitale vakantiefoto’s, gemaakt in 2003 met een Canon D30 spiegelreflex. De foto is gemaakt met een eenvoudige 28-80mm lens die ik nog had van mijn analoge tijd (Canon EOS 50E). Ik was op dat moment al wel fanatiek aan het fotograferen, maar was in feite nog een beginner. De grote groei kwam pas in het digitale tijdperk, oftewel zo rond deze foto, omdat je daar veel meer en sneller van leert – je ziet immers meteen of de foto goed of fout is.

Het betreft drie van de beruchte ‘slavenhuisjes’ in het zuiden van het Caraïbische eiland Bonaire. ‘Slavenhuisjes’ klinkt haast romantisch en ze zien er ook wel schattig uit, maar niets is minder waar. De huisjes zijn bijzonder klein; je kunt er meestal amper rechtop staan en er moesten wel zes mensen tegelijkertijd slapen. Overdag moest je als slaaf vanaf dit punt kilometers lopen – in de hitte – om bij je werkplek te komen (zoals de zoutvlakte). Een historische plek dus, die in feite een zwarte bladzijde beschrijft van onze geschiedenis.

De foto belicht: tegenlicht in San Francisco

Rubriek: De foto belicht | 0
Selectie_Canon EOS 5D Mark III_EXA_1582_ISO 500-2
Canon 5D Mark III | 40mm | 1/320e sec | f/11 | iso 500

Het was een warme herfst in San Francisco, begin oktober in 2012. Het was een graad of 28, terwijl het ook net zo goed 15 graden had kunnen zijn. Ik was er voor een persevenement, maar had een paar uurtjes vrij. De zon had haar daling al ingezet en ik stond aan het eind van Pier 7, een eindje van Fishermans Warf. Meteen wist ik dat iets wilde doen met het tegenlicht en de architectuur. Want dat is het mooie van San Francisco, mijn favoriete Amerikaanse stad: een haast Europese uitstraling, met klassieke bankjes en lantaarnpalen, heuveltjes en een paar markante gebouwen. Ik heb bewust voor zwart-wit gekozen, omdat dit de sfeer ten goede komt.

 

De foto belicht: Monument Valley

Rubriek: De foto belicht | 0
Selectie_Canon EOS 5D Mark II_IMG_8182_ISO 100
Canon 5D Mark II | 23mm | 1155 sec (20 min) | f/8.0 | iso 100 

Monument Valley – land van de Navajo indianen. En daardoor niet geheel verrassend ook de favoriete locatie voor Western films. De drie rotsen – Butte’s genaamd – zijn de bekende ‘landmarks’ van het gebied. De bovenstaande foto is gemaakt vanaf het balkon van mijn hotelkamer. Ja, er staat een hotel middenin in de woestijn. Een gouden locatie, maar ook gerund door de Navajo indianen die het gebied beschermen. Er wordt geen alcohol geschonken en er is geen zwembad. Door de lange sluitertijd zijn er stersporen te zien en zijn de wolken vaag. De foto is gemaakt in januari 2012 (alweer ‘twee camera’s geleden’).

1 2